Bilim kurgu filmlerinde yer çekiminin tasviri, fizik gerçekleriyle sıkça çelişir ve bu çelişkiler izleyicilerin çoğunun fark etmediği temel bilim hatalarını içerir. Filmler, yer çekiminin işleyişini kasıtlı olarak abartıp basitleştirerek, çoğu zaman fizik yasalarına aykırı sahneler sergilerler. Filmlerdeki en yaygın yer çekimi hataları arasında, uzay gemilerindeki yapay yer çekiminin açıklaması olmaksızın sunulması, serbest düşme durumundaki ağırlıksızlıktan bahsedilmemesi ve çarpışma sırasında oluşan G-kuvvetlerinin göz ardı edilmesi sayılabilir. Einstein'ın genel görelilik teorisine göre, yer çekimi aslında kütle tarafından yaratılan uzay-zaman eğriliğidir; Newton mekaniği bu etkiyi sadece basitleştirilmiş formüller ile açıklar, ancak her iki modelde de yer çekimi evrensel bir kuvvettir. Uzay istasyonları veya dönen yapılar yapay yer çekimi oluşturmak için merkezkaç kuvvetini kullanabilir, fakat filmler bunu açıklamadan sunuş yaparlar. İnsan vücudu 9 m/s² yer çekimine alışkındır ve daha yüksek G-kuvvetleri ciddi fizyolojik etkilere neden olur; filmler bu gerçekliği görmezden gelir. Yüksek hızda hareket eden cisimlere ve fotona yer çekimi etkileri de filmde çoğu zaman hatalı gösterilir. Filmler bu konularda bilimsel doğruluğu görmezden gelerek dramatik etki yaratmayı tercih ederler. Ancak fizik okuryazarlığı arttıkça, bu gözlemlenen hatalar izleyici deneyimini olumsuz etkileyebilir. Bilim kurgu türünün daha doğru yer çekimi tasvirini içermesi, hem eğitim amaçlı değeri artırır hem de sanat ve bilim arasında bir köprü oluşturur.