Zehirli yılanlar kendilerini zehirlememe mekanizması, basit "dirençlilik" cevabından çok daha karmaşıktır. Videoda doğru belirtildiği gibi, aynı türden yılanlar bile birbirlerini zehirle öldürebilir. Aslında bu mesele evrimsel adaptasyon ve zehrin fiziksel koşullarının kombinasyonudur. Zehir sihirli bir madde değil—belirli hedeflerle hareket eden, kimyasal kurallara tabi bir karışımdır.

Yılan zehri mide asidi gibi belirli yerler ve koşullarda işlevseldir. Toksinler (protein yapılı moleküller) kan, kas ve sinir dokusundaki spesifik proteinlerle etkileşir; zehrin bezlerde saklanması bu etkileşimi kontrol eder. Evrim, yılanları beslendiği avlara (memeliler, kuşlar) yönelmiş toksinler geliştirmeye yöneltmiştir. Memelilere yönelmiş yılanların zehri memeli reseptörlerini hedef alır—bu nedenle yılanlar arası toksin maruziyeti nisbeten nadirdir.

Yılan mide enzimleri yuttukları zehir moleküllerini parçalayabilir, güvenli beslenişi sağlar. Dirençlilik sadece genetik mutasyonlar (ion kanallarında, reseptörlerde) değil, zehrin açık dolaşmamayan, bezlere kapsüllenmiş bir şekilde taşınmasına da dayanır. Bağışıklık sistemi de ek bir katman sağlar. Seçilim baskısı yılanları türe göre zehre dirençli yapar.

Sonuçta bu, evrim tarafından şekillendirilen etkili bir çözümdür: hedefli toksinler ve korunmalı taşıma. Video doğru içgüdüyü sunar—yılanlar genel olarak diğer yılanların zehrinden daha az etkilenmektedir. Ancak yanlış doz, yanlış koşul veya yanlış türden maruziyette bir yılan da zarar görebilir. Bu konu zehir gelişiminin güzel bir örneğidir.