Meta (Facebook ve Instagram'ın ana şirketi) 2024 yılında, bir veri sızıntısının ardından çalışanlarının konumunu ve hareketlerini izleyen "çalışan takip programını" sonlandırdığını açıkladı. Bu program, mobil cihazları takip etmek amacıyla başlatılmış ancak çalışanların gizlilik haklarını ciddi şekilde ihlal ettiği ortaya çıkıp, veri güvenliği riski oluşturmuştu. Teknoloji şirketlerinin çalışan izleme sistemleri yaygındır, fakat bu olayda Meta'nın sisteminin aşırı yoğun bir gözetim mekanizması olması ve veri sızıntısı riski, şirketin bu uygulamayı durdurmasına neden oldu.

Çalışan takip programları, işletmelerin üretkenliği artırmak ve varlıkları korumak amacıyla tasarlanmıştır; fakat çalışanların GPS konumlarını, ofis dışındaki hareketlerini ve mobil aktivitelerini gerçek zamanlı olarak izleyen sistemler etik ve yasal sınırları zorlamaktadır. Meta'nın kullandığı sistem, çalışanların kişisel hayatlarına müdahale ediyor ve gizliliklerine zarar veriyordu. Bu tür uygulamalar, ilke olarak verimlilik kontrol etmekten ziyade, işçilerin özel yaşantılarını denetleme amacına dönüşebilir. Veri sızıntısı durumunda, hassas konum bilgileri suçlulara veya yanlış niyetli kişilere düşebilir, çalışanlar ve aileleri tehlike altına girebilir.

Gizlilik ve veri koruması düzenlemeleri, Avrupa Birliği'nin GDPR'ı ve benzer yasalar çalışanlar hakkında aşırı veri toplanmasını sınırlamaktadır. Meta'nın programı, çalışan rızası olmaksızın veya sınırlı rıza ile konum verisi topladığı için yasal riskle karşı karşıya kalmıştır. Çalışan hakları kuruluşları bu tür gözetim uygulamalarını işçilerin temel haklarına karşı bir tehdit olarak görmektedir. Şirketlerin çalışan yönetiminde teknoloji kullanması gerekse de, bu kullanım şeffaf, adil ve orantılı olmalıdır.

Meta'nın bu programı durdurması, teknoloji sektöründe önemli bir ders niteliğindedir: çalışan izleme sistemleri şirketlere fayda sağlasa da, gizlilik ihlalleri ve veri güvenliği riskleri uzun vadede itibar kaybına, yasal cezalara ve çalışan memnuniyeti düşüşüne yol açmaktadır. Günümüzde, birçok şirket daha şeffaf ve etik izleme yöntemlerine geçmeyi tercih etmektedir; örneğin, proje tabanında produktivite ölçümü veya gönüllü kontrol mekanizmaları. Bu olay, teknoloji şirketlerinin bile gücünü sorumlu şekilde kullanması gerektiğini göstermektedir.