Madagaskar, Afrika kıtasından 88 milyon yıl önce kopan bu uçsuz bucaksız ada, evrimsel izolasyonunun sonucu gezegenimizin en benzersiz biyolojik hazinelerinden biridir. Video, bu adanın sıra dışı fauna'sını—lemurları, aye-aye'leri, bukalemunları, fossayı ve diğer endemik türleri—doğa belgeseli tarzında inceleyerek, niçin bu hayvanların başka hiçbir yerde bulunmadığını açıklıyor. Ormansızlaşma ve insan faaliyetleri karşısında bu canlıların karşı karşıya olduğu tehlikelere de dikkat çekiliyor.

Madagaskar'ın hayvan çeşitliliğinin merkezinde primatlar yatmaktadır. Lemurlar (50+ tür) özel adaptasyonlar geliştirerek ağaç taç katmanında yaşamaya uyarlanmışlardır; başta ring-tailed lemur olmak üzere sosyal yapıları ve hijyen davranışları primatlar arasında benzersizdir. Aye-aye (Daubentonia madagascariensis) ise geceleri yaprakları ve ağaç kabuğunu çıkartarak larvaları bulmak için doğal bir 'kayıp öğünün' mimarı gibi davranır; bu davranış, bazen insanlar tarafından yanlış anlaşıldığından beri koruma statüsü tehlike altındadır. Madagaskar'da 60'dan fazla kırmızı bukalemun türü bulunur ve bu sürüngenlerin renk değiştirme mekanizmaları bilimsel araştırmaya konu olmuştur—yalnızca sinir tepkisiyle değil, ciltteki kristal yapılarla da renkler kontrol edilir.

Adanın yapısındaki boş ekolojik niş, her bir türü tamamen farklı yaşam stratejileri geliştirmeye zorlamıştır. Fossa (Cryptoprocta ferox), Madagaskar'ın en büyük yerli predatörüdür ve özellikle lemurları avlar; bu gata benzeri hayvan, adanın zincir yapısının tepesinde yer alır. Firavun fareler (Microcebus), dünyanın en küçük primatlardır ve gececi yaşamları enerji tasarrufu için uyarlanmıştır. 'Çamur zıpıpları' başlığı altında tanıtılan hayvanlar (muhtemelen Heterixalus) ise ötürdüğü hava keselerinin sesiyle çiftleşme sinyalleri gönderir—bu mekanizma adaya yaklaşmakta olan iklim değişikliğiyle tehdit altındadır.

Sonuç olarak, Madagaskar'ın endemik türleri, 88 milyon yıllık coğrafi izolasyonun canlı kanıtıdır ve evrim hakkında önemli dersler sunmaktadır. Ancak günümüzde orman kaybının hızı yıllık yüzde 1'i aşmaktadır; bu tempo, birçok tür kaybolmadan önce isimleriyle tanınmayacağı anlamına gelmektedir. Video, genel seyircilere bu canlıları ve onların değerini anlatan bilgilendirici bir araç olarak işlev görmektedir, ancak scientif olarak kesin veriler (popülasyon sayıları, tehdit seviyeleri) desteklemek gerekmektedir.