เห็นเจ้านั่งปาดเหงือแล้วคึดเหลือใจ
ต้องลำบากกับอ้ายผู้ชายลุ่มลุ่มดอนดอน
ยามเห็นเจ้าลำบากอ้ายน้ำตาเปียกหมอน
ตากแดดฮ้อนฮ้อนเจ้ากะบ่เคยจ่ม

เจ้าบ่เคยถอยคอยสู้ไปนำกัน
ทุกภาพความฝันก็ร่วมทางสร้างมา
แค่เห็นฮอยยิ้มที่เจ้าส่งมา
ก็ช่วยรักษาทุกความเหนื่อยล้า

บุญผลาบ่ส่อยยู้ อดสาเอาไว้เด้อคำ
ลูกผู้ซายโตดำบ่ร่ำรวยซ่ำเขา
เว้าคำหวานบ่เก่ง บ่มีโมเม้นเอาใจเจ้า
เสื้อผ้าเชยเชยเก่าเก่าเป็นตาเจ้าอายคน

พายุฝนกะหน่ำสาด แสงตะเว็นกะหน่ำเผา
เห็นเพียงฮอยยิ้มเจ้า กะส่วงไข้หายเมื่อย
อยู่นำกันจนแก่เฒ่า เว้านำกันอยู่อ่อมอ่อม
บ่ต้องมีเพียบพร้อมคือเขาดอกคั่นบ่ไหว
สู้ไปพอให้ม้มปาก ซามมีลมหายใจ
กะมีความสุขได้ คั่นเจ้าข่อยบ่ปล่อยมือ