พี่จับมือน้องปั้นโอ่งมังกรด้วยกัน
มังกรเกี่ยวพัน เหมือนเราเกี้ยวกันนั่นไง
รถเครื่องคันเก่า ที่เราได้เคยซ้อนท้าย
กระซิบว่ารัก ว่ารัก หมดใจ
ลืมแล้วหรือไร เจ้าชาวคนกรุง

วันวานเคยหวานแต่ว่าวันนี้กลับขม
โอ้ คนคอนถมมาเอาหัวใจเจ้าไป
ได้ชิมส้มโอ คงโก้คงหวานจับใจ
เจ้าเหม็นกลิ่นดินสาบทราย
ทิ้งราดรีไป ไปรักคนอื่น

ลาแล้ว พ่อคนบางกอก
ทำฉันช้ำชอก ดั่งหนามที่ยอกอยู่กลางหัวใจ
ร่วมกันปั้นดินขึ้นรูปเป็นร่าง แล้วทุบทำลาย
หัวใจได้แหลกสลาย ไปพร้อมโอ่งหินสิ้นลายมังกร
พอแล้ว กับคนบางกอก
คำรักที่บอก ไม่เคยจะออกมาจากหัวใจ
เอาใส่โอ่งหิน ขุดหลุมฝังดินเอาไว้จนตาย
หัวใจที่แหลกสลาย ของคนจริงใจที่โดนเธอทิ้ง

เคยแอบอิงริมน้ำ กอดเจ้าเฝ้าคอยประคอง
แต่เจ้าทิ้งรักลงน้ำแม่กลอง ไปไกลสุดลูกตา
ปิดจบรักเรา ที่เฝ้าใฝ่ฝันตามหา
เลยขอทิ้งคราบน้ำตา ทิ้งรักร้างลา ไว้ข้างโอ่งมังกร

ลาแล้ว พ่อคนบางกอก
(ลาแล้ว แม่สาวบางกอก)
ทำฉันช้ำชอก ดั่งหนามที่ยอกอยู่กลางหัวใจ
ร่วมกันปั้นดินขึ้นรูปเป็นร่าง แล้วทุบทำลาย
หัวใจได้แหลกสลาย ไปพร้อมโอ่งหินสิ้นลายมังกร
พอแล้ว กับคนบางกอก
(พอแล้ว กับคนบางกอก)
คำรักที่บอก ไม่เคยจะออกมาจากหัวใจ
เอาใส่โอ่งหิน ขุดหลุมฝังดินเอาไว้จนตาย
หัวใจที่แหลกสลาย ของคนจริงใจที่โดนเธอทิ้ง

เอาใส่โอ่งหินมาตั้งบนดินรอคนจริงใจ
รักษาใจแหลกสลายของฉันนี่ไง ไหนคนรักจริง
มีใครสักคนบ้างไหม ขอแค่จริงใจ และรักฉันจริง