Michigan eyaletindeki bir mahalle, yaklaşık iki yıldan beri yapay zeka veri merkezinin neden olduğu gürültü kirliğiyle mücadele etmektedir. Veri merkezinin soğutma sisteminden yayılan ses, evlerin çevresinde 69 desibel seviyelerine ulaşmakta ve bölge sakinlerinin yaşam kalitesini önemli ölçüde olumsuz etkilemektedir. Bu durum, teknolojinin hızlı genişlemesinin toplum üzerindeki görünmez maliyetlerinin ne kadar ciddi olabileceğini gösteren dikkat çekici bir örnektir. Şehir yönetimi tarafından gece saatleri için 55 desibel gibi makul sınırlamalar getirilmesine rağmen, sorun çözülememiş; şirket ise muhalefet yerine radikal bir çözüm önermiştir.

Yapay zeka veri merkezleri muazzam miktarda elektrik tüketir ve GPU'lar ekstrem seviyede ısı üretir; bu nedenle 24/7 soğutma zorunludur. Soğutma fanlarından kaynaklanan gürültü, tipik hava alanına (70-80 dB) yakın seviyelerde çıkabilir ve böyle yoğun ses, normal ev içerisinde uyku kalitesini, konsantrasyonunu ve duygusal sağlığı ciddi biçimde etkiler. 69 desibel, Dünya Sağlık Örgütü tarafından günlük 55 dB, gece 45 dB olarak önerilen limitler dikkate alındığında, bu bölgenin uzun süredir sağlıksız bir ortamda yaşandığını gösterir. Desibel logaritmik bir ölçektir; 69 dB, 55 dB'ye kıyasla algılanan sese göre dört katı daha güçlüdür.

Mikrotan uzun süreli maruziyet ciddi sağlık sorunlarına yol açar: uyku bozukluğu, kardiyovasküler hastalık riski artışı, bilişsel fonksiyon bozulması ve stres hormonu yükselmesi. Şehir yönetimi para cezası uygulamış olsa da, veri merkezi şirketi gürültü kaynağını etkin biçimde kontrol etmemiştir; bu, kurumsal sorumluluk eksikliğinin ve toplumsal çıkar karşısında ticari çıkarların ağır bastığını ortaya koymaktadır. Benzer gürültü davalar pek çok ülkede artan bir trend haline gelmiştir; endüstriyel genişleme (sunucu parkları, enerji tesisleri) sık sık yerleşim bölgelerine yakın kurulmakta, halka danışılmaksızın yaşanabilir alanlar bozulmaktadır.

Şirketin teklifi—"Gürültüden rahatsızsanız evlerinizi bizim satabilirsiniz"—sadece kynist bir tutum değil, aynı zamanda sosyal adaletsizliği sembolize eder. Bu yaklaşım, sorunun kaynağını ortadan kaldırmak yerine mağdurları yer değiştirmeyi tercih etmektedir; sonuç olarak, düşük gelirli aileler yerlerinden koparılırken şirketin zararlı operasyonu devam eder. Bu hadise, yapay zeka çağının toplumsal maliyetlerinin ve bunların eşitsiz biçimde dağılımının ne kadar acılı olabileceğini açıkça göstermektedir; teknolojik ilerlemeden fayda sağlayanlar ile zarar görenler tam olarak aynı değildir.