Orion kapsülü ve Artemis misyonlarından gelen canlı yayınlarda veya fotoğraflarda yıldızlar neden görülmüyor? Bu sorunun cevabı kamera teknolojisinin temel bir prensibi olan pozlama süresinde (exposure time) yatmaktadır. Dünya yüzeyinden güneşli bir gün içinde yıldız göremediğimiz gibi, uzayda da Orion kapsülü güneş ışığı altında çalışan kameralar benzer bir zorlukla karşı karşıyadır. Orion kapsülünün üzerindeki kameralar doğrudan güneş ışığıyla aydınlatılmış durumda iken yıldızların görülememesi tamamen fizyolojik ve teknik nedenlerle açıklanabilir.

Kameranın sensörü aldığı ışık miktarını kontrol etmek için pozlama süresini ayarlar. Eğer pozlama süresi uzun tutulursa, sensor çok fazla ışık toplar ve aşırı parlak beyaz bir görüntü oluşur — bu duruma "beyaz patlama" denir. Uzayda, güneş ışığı Dünya atmosferinin süzme etkisinden geçmediği için oldukça yoğundur. Orion kapsülünün kameraları, bu yoğun güneş ışığını yönetmek için pozlama süresini kısa tutmak zorundadır. Kısaltılan pozlama süresi sonucunda sadece çok parlak kaynaklar (güneş, Ay, kapsül yüzeyi) düzgün şekilde kaydedilir, ancak nisbeten sönük yıldızlar yetersiz ışık aldığı için görülmez.

Dünya'da gündüzler yıldız görmememiz aynı prensibe dayanır. Güneşin parlak ışığı gökyüzünün tamamını aydınlatır ve insan gözü otomatik olarak bu parlak ortamda yıldızları görmek için gerekli hassasiyeti kaybeder; çünkü göz, işek (iris) aracılığıyla daha az ışık alacak şekilde kendini ayarlar. Kameralar da insan gözüne benzer şekilde çalışır. Uzayda yıldızlar görülebilmesi için, kamera ya pozlama süresini önemli ölçüde uzatmalı (ki bu durumda güneş parlak görüntüsü tamamen yıkılır) ya da çoğu uydu fotoğraflarında olduğu gibi güneş ışığından kaçınan yörüngelerde veya gece tarafında çekimler yapılmalıdır.

Bu konunun ilginç yanı, uzay fotoğrafçılığının ve astronomi gözlemlerinin ne denli karmaşık olduğunu göstermesidir. Orion kapsülü görevlerinden alınan canlı yayın görüntüleri, izleyicilerin doğrudan deneyim yaşaması için optimize edilmiş durumdadır ve yüksek kontrast koşullarında çalışmaktadır. Yıldız görmek isteyenler için, astronotlar ve uzay ajanları özel uzun pozlama fotoğrafları yayınlamışlar ve bu görüntülerde Dünya'nın aydınlatılması ve ardında yıldızlar görülmüştür. Bu durum, kameranın dinamik aralığının (sensörlerin parlak ve koyu detayları aynı anda yakalamadaki sınırı) insanoğlunun gözünün muazzam kapasitesine kıyasla ne kadar sınırlı olduğunu ortaya koymaktadır.