Jüpiter, Güneş Sistemi'nin en büyük gezegenidir ve halk arasında "küçük bir yıldız" gibi algılanabilse de, aslında hiçbir zaman yıldıza dönüşemeyecek bir gaz devi gezegenidir. Bu durumun temel sebebi Jüpiter'in kütlesinin yetersiz olmasıdır; bir nesnenin yıldızlaşabilmesi için çekirdeğinde hidrojen füzyonu gerçekleştirecek kadar yüksek basınç ve sıcaklığa ulaşması gerekir. Jüpiter'in kütlesi sadece Güneş'in yaklaşık 0,001'i kadar, yani bir Güneş kütlesine göre bin kat daha hafiftir. Başarısız yıldızlar olarak adlandırılan kahverengi cüceler bile Jüpiter'den en az 13 kat daha ağır olmalıdır; bu minimum sınır yaklaşık 0,08 Güneş kütlesine karşılık gelir.

Yıldızlaşma süreci çekim kuvveti tarafından sıkıştırılan bir gaz bulutunun yoğunlaşması ile başlar. Bu sırada ortaya çıkan basınç ve sıcaklık arttıkça, çekirdeğin merkezindeki koşullar giderek yıldızlaşmaya uygun hale gelir. Belirli bir kütleye ulaşıldığında, merkezî sıcaklık yaklaşık 10 milyon Kelvin'e çıkar ve hidrojen atomları helyuma dönüşmeye başlar. Bu sentez reaksiyonu devasa enerji yayar ve yıldının ışınması başlamış olur; ancak Jüpiter, yapısındaki madde miktarının az olması nedeniyle bu enerji üretim eşiğine asla ulaşamayacak kadar hafiftir. Günümüzün teleskopları, bu kuralı doğrulayan binlerce benzer gezegeni dış gezegen sistemlerinde tespit etmiştir.

Jüpiter hakkında ilginç bir gerçek de şudur: eğer geçmişte biraz daha fazla madde toplayabilseydi, bugün yıldız olması tamamen imkânsız olmayabilirdi. Fizyoloji açısından bakıldığında, gezegenlerin oluşum süreci ile yıldızların oluşum süreci temelde aynıdır; fark sadece başlangıç kütlesindedir. Primordial güneş sistemi bu hiyerarşiyi belirlemiştir: Jüpiter biraz daha erken oluştuğu ve çok az madde aldığı için büyüyemedi, sonuçta bir gaz deviyse kaldı. Bunun yanı sıra, Jüpiter 4,6 milyar yıl önce oluştuktan sonra çekiciliğine rağmen hiçbir yeni madde eklenmemiş ve hatta bazı atmosferi kaybetmiş olması da bu tablonun tamamlayıcı parçalarıdır.

Jüpiter'in neden yıldıza dönüşemediğini anlamak, aynı zamanda gezegen ile yıldız arasındaki sınırın ne kadar belirgin olduğunu da öğretir. Aralarındaki sınır sadece boyut veya parlaklık durumu değildir; esas olarak enerjetik yapının temelini oluşturan kütlesel bir eşiktir. Bu bilgi, astronomlar ve kozmologlar tarafından başka yıldız sistemlerindeki gezegenleri sınıflandırırken ve evrenin yapısını anlayabilmek için büyük önem taşımaktadır. Aslında Jüpiter, aynen öğretici bir araç gibidir; bize evrenin masif cisimlerinin nasıl oluştuğunu, hangi koşulları gerektirdiğini ve tabiatın belirlediği enerjetik sınırları gösterir.