QWERTY düzeni günümüzde dünyanın en yaygın klavye standardıdır, ancak alfabetik sırada olmayan tasarımı pek çok kişiyi şaşırtır. Tarihsel olarak, 1870'li yıllarda mekanik yazı makineleri çağında Christopher Latham Sholes tarafından tasarlanan bu düzen, o dönemin en önemli problemi olan "tuş çakışması"nı çözmek için geliştirilmiştir. Mekanik yazı makinelerinde her tuş, üzerinde harflerin yer aldığı fiziksel çubukları hareket ettiriyordu; yazarlar çok hızlı yazdıklarında, sık kullanılan harflerin çubukları birbirine yapışıp bloklara neden oluyordu. Bu sorunu minimize etmek için Sholes, sık kullanılan harfleri birbirinden uzaklaştırdı; böylelikle çubukların daha fazla zaman ayırması sağlandı. Sonuç olarak QWERTY düzeni, mekanik yazı makinelerinin teknik sınırlamalarına yapılan mükemmel bir mühendislik yanıtı olmuştur ve hızlı yazma alışkanlığını eğitebilecek şekilde optimize edilmiştir.

Bilimsel araştırmalar, QWERTY'nin mekanik dönem için son derece etkili bir çözüm olduğunu doğrulamıştır. 1930'larda August Dvorak, QWERTY'den daha verimli bir alternatif tasarladı; Dvorak düzeninde en sık harfler tuş tahtasının ortasında ve altında yoğunlaştırılmış, yazma hızının %10-15 arası artabileceği iddia edilmiştir. Bununla birlikte, daha sonraki bağımsız araştırmalar, Dvorak ve QWERTY arasındaki verimlilik farkının istatistiksel olarak anlamlı olmadığını, hatta insan faktörü ve alışkanlığın etkisi göz önüne alındığında pratikte önemsiz olduğunu ortaya çıkarmıştır. Ergonomi ve fizyoloji alanındaki çalışmalar, tuş düzeninin teknik olmayan faktörlerin (psikolojik alışkanlık, motor bellek, sosyal standartlar) etkisine karşı önemsiz kaldığını göstermiştir.

Bu durum, tarih ve teknoloji sosyolojisinin klasik bir örneği olan "tarihsel kilitlenme" (path dependency) fenomenini yansıtır. Milyarlarca insan QWERTY'ye yetişkin yaşında alışmıştır; yeni bir sistemin benimsenmesi için gerekli eğitim süresi ve öğrenme eğrisi, elde edilebilecek verimlilik kazancından çok daha costlu hale gelmiştir. Bunun yanı sıra, tüm bilgisayarlar, telefonlar ve endüstriyel yazma cihazları QWERTY standardını kullanmakta; bir işçi, turist veya öğrenci başka bir ülkeye gittiğinde bulduğu her cihazın aynı klavyesi olmasından bağımsız bir tercih yapmaya istekli olmaz. Sosyal koordinasyon ve ağ etkileri, teknolojide tek başına "daha iyi" deseni engellemiştir.

Tarihsel açıdan QWERTY, mekanik yazı makinelerinin mirasıdır ve dijital çağda bu mirath devam etmektedir; çünkü geçişin maliyeti çok yüksektir. Nörofonoloji ve motor öğrenme araştırmaları, yetişkin beyninin çok alışılan motor görevleri değiştiremeyecek kadar plastisitesi sınırlı olduğunu göstermektedir; milyonlarca insan saatlerce praktik yapan motor hafızası, bir "daha iyi" sistem için sıfırlanmak istenir mi? Cevap, bilimsel ve ekonomik olarak "hayır"dır. Video, bu sorguya uygun bir giriş sağlamasına rağmen, güncelleme ve bilim perspektifi şu şekilde genişletilebilir: QWERTY'nin "suboptimal" olması, onun başarısızlığı değil, insanın teknolojiye uyum kabiliyeti ve sosyal standartlaşmanın gücünün bir göstergesidir.