Ren geyiklerinin gözlerindeki ışık yansıtıcı tabaka (tapetum lucidum) mevsimsel renk değişimine uğraması, doğada bulunan en ilginç görsel adaptasyonlardan birisidir. Video, bu fenomeni yazın altın renginden kışın maviye dönüştüğünü iddia ederek sunmaktadır ve bu bilim insanı Stokkan'ın 2013 yılındaki ünlü araştırmasıyla doğrulanmıştır. Ren geyikleri, Kuzey Kutbu bölgelerinde yaşayan ve ekstrem soğuk ortamlarına mükemmel uyum sağlayan memelilerdir. Bu göz adaptasyonu, türün evrileştiği çevre koşullarının ne kadar zorlayıcı olduğunu gösterir.

Tapetum lucidum, memelilerin çoğunda bulunan bir yapı olup ışığı gözün arka kısmına yansıtır ve fotoreseptörlerin ışığa maruz kalma sürelerini artırır, böylece düşük ışık koşullarında görüşü iyileştirir. Ren geyikleri söz konusu olduğunda, bu tabakanın mineralizasyon ve kristal yapısı mevsimsel döngüyle değişir. Kış aylarında kristal yoğunluğu artar ve yapı daha kısa dalga boylu ışınları (mavi, mor, ultraviole) yansıtır. Yazın ise kristal yapı daha relaksedir ve daha uzun dalga boylu ışınları (altın, kırmızı) yansıtır. Bu mekanizma, Stokkan ve meslektaşları tarafından yapılan hücresel ve optik analizler ile ispatlanmıştır.

Kuzey Kutbu ortamında, kış ayları boyunca güneş ufukta alçak durur ve karlı alanlar önemli miktarda ultraviole ışını yansıtır. İnsan gözü ultravioleyi göremese de, ren geyikleri 300-400 nanometre aralığındaki ışınları algılayabilir. Kişin maviye kaymış tapetum lucidum yapısı, ultraviole ışınları daha verimli bir şekilde yansıtarak geyiklerin ultraviole kaynağıyla aydınlanan nesneleri (av veya yırtıcılar) görme yeteneğini önemli ölçüde artırır. Yazın ise bu adaptasyona gerek olmadığı için yapı yazlık durumuna geri döner.

Bu keşif, evrileşim biyolojisine büyük bir katkı sunmuştur çünkü mevsimsel adaptasyonun sadece davranış ve fizyoloji düzeyinde değil, hücresel ve optik seviyede gerçekleşebileceğini göstermektedir. Video bu olguyu erişilebilir ve ilginç bir şekilde sunarak doğanın karmaşık yaratıcılığının farkına varılmasını sağlamaktadır. Biyoloji meraklıları için hayvanların yaşadığı ortamlara ne kadar derinlemesine uyum sağladığını anlamak oldukça öğreticidir. Stokkan vd.'nin araştırması, diğer kutup hayvanlarının da benzer uyum mekanizmaları taşıyabileceklerini araştırılmaya teşvik etmiştir.